382. อนุญาตให้มอบความช่วยเหลือในการใกล้ตายหรือ

การนำความตายมาให้โดยตรงนั้นขัดกับพระบัญญัติเสมอ “อย่าฆ่าคน” (อพย 20:13) ในทางตรงข้าม การเฝ้าดูอยู่ใกล้ๆ และคอยช่วยเหลือบุคคลที่ใกล้ตาย เป็นมนุษยธรรมและเป็นหน้าที่ (2278-2279)

คำว่า การุณยฆาตกรรมอย่างกระตือรือร้น และการุณยฆาตกรรมแบบไม่ดิ้นรน บ่อยครั้งมักจะเกิดความสับสนในการอภิปราย จริงๆ ที่สำคัญคือไม่ว่าจะอย่างไรบุคคลที่กำลังจะสิ้นใจก็ถูกฆ่า หรือยอมให้ตาย ในสิ่งที่เรียกว่า การุณยฆาตกรรมอย่างกระตือรือร้น บางคนกระทำการ “ช่วยเหลือ” โดยตรงให้บุคคลหนึ่งตาย และทำลายพระบัญญัติประการที่ห้า ในสิ่งที่เรียกกว่าการุณยฆาตกรรมแบบไม่ดิ้นรนคือช่วยผู้อื่นในกระบวนการกำลังจะสิ้นใจ จึงเป็นการปฏิบัติตามพระบัญญัติ “รักเพื่อนมนุษย์” การุณยฆาตกรรมแบบไม่ดิ้นรน หมายถึง ในมุมมองของความตายที่ใกล้จะบังเกิดขึ้นอย่างแน่นอนของผู้ป่วย บุคคลหนึ่งระงับการแพทย์อย่างพิเศษ หรือที่มีราคาแพง ที่ไม่ได้สัดส่วนกับผลที่คาดหวัง ตัวผู้ป่วยเองต้องตัดสินใจที่จะงดขั้นตอน “พิเศษ” หรือต้องมีการแจ้งความตั้งใจนี้ล่วงหน้าไว้ในคำสั่ง ถ้าผู้ป่วยไม่มีความสามารถในการกระทำเช่นนั้น ผู้มีสิทธิตามกฎหมายจะต้องแสดงความประสงค์หรือความปรารถนาที่น่าจะเป็นไปได้ของผู้ที่กำลังจะสิ้นใจ การดูแลรักษาตามปกติของผู้ที่กำลังจะสิ้นใจ ไม่ควรที่จะยกเลิก ความรักและความเมตตาต่อเพื่อนมนุษย์สั่งให้กระทำดังนี้ ในขณะเดียวกันก็สามารถเป็นสิ่งถูกต้องและเป็นการรักษาศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ในการใช้ยาแก้ปวดแม้จะมีความเสี่ยงในการที่ทำให้ผู้ป่วยมีชีวิตสั้นลง สิ่งที่สำคัญคือการใช้ยาดังกล่าว จะต้องไม่มีความตั้งใจที่จะนำมาซึ่งความตาย ไม่ว่าจะเป็นการสิ้นสุดลงในตัวมันเอง หรือวิธีการของการสิ้นสุดความเจ็บปวด 393