
ประกาศกนาธัน (Nathan)
อ้างอิงพระคัมภีร์: 2 ซามูเอล 12:1-24
คุณธรรมที่โดดเด่น: ความจริง
ข้อคิดสู่การเป็นวีรบุรุษ: “โปรดนำทางให้ข้าพระองค์เดินในความจริงของพระองค์ เพราะพระองค์ทรงเป็นพระเจ้าผู้ช่วยให้ข้าพระองค์รอด” (สดุดี 25:5)
ข้อความสำคัญส่งตรงจากพระเจ้า
กษัตริย์ดาวิดทรงเป็นกษัตริย์ที่ดี พระองค์เชื่อฟังพระเจ้าและผ่านเรื่องราวยากลำบากมามากมาย พระเจ้าจึงทรงใช้พระองค์ให้ทำสิ่งสำคัญหลายอย่างตามแผนการของพระองค์
แต่อยู่มาวันหนึ่ง กษัตริย์ดาวิดกลับทำผิดพลาด พระองค์ไปเอาสิ่งที่ไม่ใช่ของตัวเองมา และยังโกหกเพื่อปกปิดเรื่องนั้นไว้
พระเจ้าไม่พอพระทัยกับสิ่งที่เกิดขึ้น พระองค์จึงมีข้อความสำคัญส่งตรงมาถึงกษัตริย์ดาวิด ผ่านทาง "ประกาศกนาธัน" ผู้ส่งสารของพระเจ้า
ประกาศกนาธันเดินทางมาถึงพระราชวังและขอเข้าเฝ้ากษัตริย์
"เชิญเข้ามา นาธัน" กษัตริย์ดาวิดตรัส "ท่านมีเรื่องอะไรให้เราช่วยหรือ"
"ข้าแต่กษัตริย์ดาวิด" ประกาศกนาธันทูล "เรื่องที่ข้าพเจ้าจะเล่าต่อไปนี้ อาจดูเหมือนเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่เป็นเรื่องที่สำคัญมาก"
"ถ้ามันสำคัญจนทำให้ท่านต้องมาหาเรา เราก็พร้อมจะฟัง" กษัตริย์ดาวิดตรัส
ประกาศกนาธันจึงเริ่มเล่าว่า "มีชายสองคน คนหนึ่งร่ำรวยมาก ส่วนอีกคนยากจนมาก ทั้งสองช่างแตกต่างกันมาก ชายผู้ร่ำรวยมีทุกอย่างที่อยากได้ เขามีฝูงโคและฝูงแกะมากมายนับไม่ถ้วน"
"เราเคยเห็นคนรวยแบบนั้น" กษัตริย์ดาวิดตรัสรับ
"ส่วนชายผู้ยากจนนั้นตรงกันข้ามเลย" ประกาศกนาธันเล่าด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย "เขาไม่มีฝูงโคหรือฝูงแกะเลย เขามีเพียงลูกแกะตัวน้อย ๆ แค่ตัวเดียวที่ซื้อมา เขาเลี้ยงดูมันมาตั้งแต่เกิด รักและดูแลมันอย่างดีเหมือนคนในครอบครัว"
ประกาศกนาธันสังเกตเห็นว่ากษัตริย์ดาวิดทรงพยักหน้าอย่างเข้าใจว่าลูกแกะตัวนั้นมีค่าต่อชายยากจนมากเพียงใด
"อยู่มาวันหนึ่ง มีแขกเดินทางมาเยี่ยมชายผู้ร่ำรวย" ประกาศกนาธันเล่าต่อ "เขาอยากต้อนรับแขกให้ดีที่สุด จึงสั่งให้คนรับใช้ทำอาหารมื้อพิเศษ"
"เขาก็เป็นเจ้าบ้านที่มีน้ำใจดีนะ" กษัตริย์ดาวิดตรัสชม
"ใช่ แต่แทนที่เขาจะเอาวัวหรือแกะของตัวเองที่มีอยู่มากมายมาทำอาหาร ชายผู้ร่ำรวยคนนั้นกลับบุกไปที่บ้านของชายยากจน แล้วเอาลูกแกะตัวเดียวของเขามาฆ่าทำอาหารให้แขกกิน"
เมื่อได้ยินดังนั้น กษัตริย์ดาวิดก็ทรงโกรธจัดจนพระพักตร์แดงก่ำ "คนรวยคนนั้นทำเรื่องเลวร้ายมาก เขาไม่มีความเมตตาเลย คนเห็นแก่ตัวที่ทำผิดกฎหมายแบบนี้สมควรได้รับโทษอย่างหนัก บอกข้ามาซิว่าเขาคือใคร"
ประกาศกนาธันนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมองสบตากษัตริย์แล้วทูลตรง ๆ ว่า "พระองค์คือคนใจร้ายคนนั้น"
กษัตริย์ดาวิดทรงนิ่งอึ้ง รู้สึกตกใจและสำนึกผิดขึ้นมาทันที
ประกาศกนาธันจึงทูลต่อไปว่า "พระเจ้าทรงแต่งตั้งให้ท่านเป็นกษัตริย์ ประทานทุกสิ่งทุกอย่างให้ และพร้อมจะประทานให้อีกมากมาย แต่ท่านกลับรู้สึกว่ายังไม่พอ
ดาวิดรู้ทันทีว่าประกาศกนาธันกำลังพูดถึงสิ่งที่เขาแอบขโมยมา
พระเจ้าทรงสอนว่าการขโมยเป็นสิ่งผิด แต่ท่านกลับไม่เชื่อฟัง ทรงไปแย่งชิงของคนอื่นมา แล้วยังโกหกปกปิดความผิดอีก
“ต่อไปนี้ผู้คนจะรู้ความจริงในสิ่งที่พระองค์ทรงทำ” พูดจบ ประกาศกนาธันก็ทูลลาจากไป
กษัตริย์ดาวิดทรงยอมรับผิดทั้งหมด พระองค์เสียพระทัยอย่างมากและทูลขอให้พระเจ้าทรงยกโทษให้
เมื่อเห็นว่ากษัตริย์ดาวิดสำนึกผิดจริง ๆ พระเจ้าก็ทรงให้อภัย และยังคงรักพระองค์เหมือนเดิม เพราะทุกคนล้วนเคยทำผิดพลาด ทุกคนต้องการการให้อภัย และต้องเรียนรู้จากความผิดพลาดของตัวเอง
ในเรื่องนี้ พระเจ้าทรงเลือกให้ประกาศกนาธันเป็น "คนกล้าที่พูดความจริง" เพื่อช่วยให้กษัตริย์ดาวิดมองเห็นว่าสิ่งที่ทำลงไปนั้นทำร้ายคนอื่นมากแค่ไหน
ตลอดชีวิตที่เหลือ กษัตริย์ดาวิดไม่เคยลืมเรื่องราวของชายผู้ร่ำรวยที่ขโมยลูกแกะของคนจนเลย ทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องนี้ พระองค์จะจำได้เสมอว่าตัวเองเคยทำผิดพลาด และจำได้เช่นกันว่าพระเจ้าทรงมีเมตตาและพร้อมให้อภัยเสมอ
พระเจ้าทรงใช้ "ความจริง" ดึงกษัตริย์ดาวิดให้ออกจากความผิดบาป และช่วยให้พระองค์กลับมาเป็นกษัตริย์ที่ดีของพระเจ้าอีกครั้ง
บทเรียนจากวีรบุรุษ
คนที่กล้าพูดความจริงคือคนกล้าหาญอย่างแท้จริง พระเจ้าทรงใช้ทั้ง "ความจริง" และ "ความรัก" เพื่อช่วยเตือนสติและนำทางให้ผู้คนกลับมาทำสิ่งที่ถูกต้อง
คำถามชวนคิด
1. ทำไมการเดินเข้าไปบอกความจริงกับกษัตริย์ว่าพระองค์กำลังทำผิด จึงเป็นเรื่องที่ยาก
2. ทำไมการพูดความจริงจึงเป็นเรื่องสำคัญ
3. เมื่อเราต้องเจอกับสถานการณ์ที่พูดความจริงได้ยาก ใครบ้างที่จะคอยช่วยเหลือเราได้
ข้อคิดสะกิดใจ
การพูดความจริงควรมาพร้อมกับความรักและความปรารถนาดีเสมอ