โมเสส (Moses)
อ้างอิงจากพระคัมภีร์ : หนังสืออพยพ บทที่ 2-20
คุณธรรมอันโดดเด่น : ความเป็นผู้นำ
แนวคิดสู่การเป็นวีรบุรุษ : “ประชาชนที่ไม่มีผู้นำย่อมพินาศ” (สุภาษิต 11:14)
ผู้ช่วยชีวิตจำเป็น
โมเสสเป็นบุตรบุญธรรมของเจ้าหญิงแห่งอียิปต์ ทว่าในความเป็นจริงแล้ว เขาเป็นบุตรแท้ๆ ของหญิงทาสชาวฮีบรู
เมื่อเขาโตเป็นผู้ใหญ่ เขาได้ออกจากอียิปต์ไปอาศัยอยู่ในถิ่นทุรกันดารเป็นเวลาหลายปี ได้แต่งงาน มีบุตร และใช้ชีวิตอยู่ห่างไกลจากแผ่นดินอียิปต์
วันหนึ่งขณะที่โมเสสกำลังเลี้ยงฝูงแพะแกะของเขาอยู่ เขาก็เห็นพุ่มไม้เตี้ย ๆ พุ่มหนึ่ง ซึ่งกำลังมีไฟลุกโชน แต่แปลกที่มันกลับไม่มอดไหม้ และยังคงลุกโชนอยู่อย่างนั้น
ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นว่า "โมเสส"
"ข้าพเจ้าอยู่ที่นี่" โมเสสตอบด้วยความยำเกรง
เสียงนั้นตรัสว่า “เราคือพระเจ้าของอับราฮัม” “จงถอดรองเท้าเสีย เพราะสถานที่ที่ท่านยืนอยู่เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์”
โมเสสรู้สึกกลัว เขาจึงถอดรองเท้าออก แล้วพระเจ้าก็ตรัสอีกครั้งว่า "ประชากรของเราเป็นทาสอยู่ในอียิปต์ พวกเขากำลังทนทุกข์ทรมาน และเสียงร้องขอความช่วยเหลือของพวกเขาก็ดังขึ้นมาถึงเราบนสวรรค์แล้ว เราลงมาเพื่อช่วยชีวิตพวกเขา และเราจะส่งเจ้าไปเพื่อนำทางพวกเขาไปยังดินแดนที่พวกเขาจะได้เป็นอิสระ ดินแดนแห่งนั้นเป็นพื้นที่ที่อุดมสมบูรณ์ เต็มไปด้วยพืชผักและผลไม้ จงไปเฝ้าพระเจ้าฟาโรห์ เจ้ามีงานใหญ่ที่ต้องทำ แต่เราจะไปกับเจ้าด้วย... ลองมองไปรอบ ๆ สิ ท่านเห็นอะไรบ้าง"
โมเสสมองผ่านพุ่มไม้ที่ลุกเป็นไฟ แล้วพูดว่า "ข้าพเจ้าเห็นภูเขา"
พระเจ้าตรัสว่า "เมื่อท่านนำประชากรออกจากอียิปต์แล้ว พวกท่านจะกลับมายังภูเขาลูกนี้และจะนมัสการเราที่นี่"
โมเสสไม่มั่นใจในหน้าที่การงานใหม่นี้เลย
พระเจ้าตรัสว่า "ฟาโรห์จะดื้อดึง เขาจะไม่ยอมปล่อยให้ผู้คนไป จนกว่าเราจะบีบบังคับให้เขายอม ด้วยภัยพิบัติสิบประการ และหลังจากภัยพิบัติครั้งสุดท้ายจบลง ฟาโรห์ถึงจะยืนยันปล่อยให้พวกเจ้าออกไป"
โมเสสรู้สึกอึดอัดใจ แล้วทูลว่า "ข้าพเจ้าไม่ใช่คนที่เหมาะสมกับงานนี้หรอก ข้าพเจ้าพูดไม่คล่อง เวลาตั้งใจจะพูดเรื่องสำคัญทีไร ข้าพเจ้ามักพูดตะกุกตะกัก
พระยาห์เวห์ทรงถามว่า “ใครเล่าเป็นผู้ให้มนุษย์มีปาก ใครเล่าเป็นผู้ประทานคำพูดให้ ไม่ใช่เรา พระยาห์เวห์ดอกหรือ เราจะไปกับเจ้า เราจะสอนท่านว่า จะต้องพูดอะไรบ้าง”
โมเสสได้เข้าเฝ้าฟาโรห์ จากนั้นก็เกิดภัยพิบัติสิบประการขึ้นในอียิปต์ โดยภัยพิบัติแต่ละอย่างก็เลวร้ายกว่าครั้งก่อน เริ่มตั้งแต่โมเสสเปลี่ยนน้ำให้กลายเป็นเลือด ตามด้วยฝูงกบปกคลุมทั่วแผ่นดิน จากนั้นมีริ้น ภัยฝูงแมลงวัน โรคระบาดในสัตว์เลี้ยง ฝีหนอง พายุลูกเห็บ ฝูงตั๊กแตน ความมืดมน และการเสียชีวิตของบุตรคนแรก อย่างไรก็ตาม พระเจ้าทรงคุ้มครองประชากรของพระองค์ให้ปลอดภัยจากภัยพิบัติทุกครั้ง
ในคืนที่เกิดภัยพิบัติสุดท้าย พระเจ้าได้สั่งให้ชาวฮีบรูจัดเตรียมอาหารมื้อพิเศษขึ้น ซึ่งจะเป็นอาหารมื้อแรกแห่งการระลึกถึงประจำปีที่รู้จักกันในนามงานเลี้ยงปัสกา ผู้คนต้องจดจำว่าพระเจ้าได้ช่วยชีวิตพวกเขาไว้อย่างไร เรื่องราวนี้จึงถูกส่งต่อและเล่าขานสืบต่อกันมาจนถึงทุกวันนี้
โมเสสได้ก้าวขึ้นมาเป็นผู้นำที่ยิ่งใหญ่ เขาปฏิบัติตามพระบัญชาของพระเจ้า และเมื่อเขานำผู้คนเดินทางผ่านทะเลแดงอันกว้างใหญ่ พระเจ้าก็ทรงบันดาลให้เกิดทางเดินแห้งผากขึ้นกลางทะเล ครั้นเมื่อผู้คนเริ่มหิวโหย โมเสสได้อธิษฐานขอความช่วยเหลือ พระเจ้าจึงทรงส่งอาหารรสหวานที่เรียกว่า "มานนา" ลงมาให้พวกเขาสามารถเก็บกินได้ในทุกๆ วัน และเมื่อใดที่พวกเขากระหายน้ำ โมเสสก็จะอธิษฐาน แล้วพระเจ้าก็ทรงประทานน้ำดื่มให้เสมอ
พระเจ้าได้ประทานพระบัญญัติสิบประการแก่โมเสส นอกจากนี้ พระองค์ยังทรงประทานเมฆเพื่อนำทางเขาในเวลากลางวัน และเสาไฟเพื่อนำทางในเวลากลางคืน
ถึงแม้ผู้คนจะบ่นพึมพำอยู่บ้าง แต่พวกเขาก็ยังคงติดตามโมเสส และร่วมกันนมัสการพระเจ้าที่ภูเขาแห่งนั้น ตามที่พระองค์ได้ทรงสัญญาไว้
พระเจ้าไม่ได้เลือกเฉพาะคนที่คิดว่าตัวเองพร้อมจะเป็นผู้นำเสมอไป แต่มักจะทรงเลือกผู้ที่พร้อมจะเดินตามพระองค์ แล้วจึงค่อยสั่งสอนและฝึกฝนให้คนๆ นั้นก้าวขึ้นมาเป็นผู้นำ
โมเสสไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองเหมาะที่จะเป็นผู้นำ อันที่จริง เขาคิดว่าตัวเองคือคนสุดท้ายที่ใครๆ ควรจะมองหาในฐานะผู้นำเสียด้วยซ้ำ แต่พระเจ้าทรงรู้จักโมเสสดีกว่าที่เขารู้จักตัวเอง โมเสสจึงกลายเป็นผู้นำที่ใช่ ในเวลาที่ถูกต้องอย่างแท้จริง
บทเรียนจากวีรบุรุษ
แม้โมเสสจะลังเล แต่เขาก็ได้กลายมาเป็นวีรบุรุษของชนชาติอิสราเอล ผู้ซึ่งร้องขอความช่วยเหลือจากพระเจ้า
1. คุณคิดว่าเพราะเหตุใดโมเสสจึงโต้แย้งกับพระเจ้า
2. คุณพอจะเล่าถึงช่วงเวลาที่คุณเคยต้องการให้พระเจ้ายื่นมือเข้ามาช่วยคุณได้ไหม
3. ทำไมการระลึกอยู่เสมอว่า "พระเจ้าคือผู้ที่พร้อมช่วยเหลือเราเสมอ" จึงเป็นเรื่องสำคัญ
ข้อคิดสะกิดใจ
ผู้นำที่ดีที่สุดของพระเจ้า คือผู้ที่ยินดีและพร้อมที่จะติดตามพระองค์